Minbere çıktığında yol kesicilere dua eden bir vaiz vardı.

Ellerini açar:

-Ya Rabbi! Onlara merhamet et. Kötü yolda olanlara, azgınlara, iyilerle alay edenlerin tamamına, zalim gönüllülere, meyhanedekilere ...

Asla dua etmezdi saf ve temiz kişilere. Duada bulunmazdı kötü huylulardan başka kimseye.

Bir gün vaize dediler:

-Senin bu yaptığını biz daha önce görmedik. Sapıklara dua etmek değildir cömertlik!

-Ey akıllılar! Onların iyiliklerini ben biliyorum. Bu sebeple onlara dua etmeyi tercih ediyorum. Bana ne çok zulüm ve eziyet yaptılar. Beni kötülükleriyle iyiliğe savurdular. Yüzümü ne zaman dünyaya çevirdiysem darbe yedim onlardan. Yılan gibi soktular. O darbelerden sığındım O’na Kurtlar beni getirdi yola. İyiliğime sebep oldular. Bu yüzden dualarım onlarla, diye cevap verdi vaiz.

Gerçekte her düşman sana ilaçtır. İksirdir, gönlünü alandır, faydadır.