“Her gece gönlümün hikâyesini dinliyorsun

                                                                                         Ertesi gün beni de hikâye gibi unutuyorsun”

                                                                                                                                                     H. A. Sâye

Benim küçük gecemde, ne yazık ki

Rüzgâr ağaçların yaprağına son kez süre tanıyor

Benim küçük gecemde viran olmanın korkusu var

 

Kulak ver

Karanlığın esintisini duyuyor musun?

Ben garipçe şu talihime bakıyorum, ümitsizliğe alıştım

 

Kulak ver

Karanlığın esintisini duyuyor musun?

Gecede, şu an bir şey geçiyor

Ay kızıl ve karmaşık

Ve her an diişme korkusu yaşanan bu damda

Bulutlar yaslı kalabalıklar gibi

Sanki yağmurun yağacağı anı bekliyor

 

Bir tek an

Ondan sonra hiç

Bu pencerenin arkasında gece titriyor

Ve yeryüzü

Geri kalıyor dönüşünden

Bu pencerenin arkasında bir bilinmeyen

Beni ve seni bekliyor

 

Ey baştan ayağa yeşil olan sen

Ellerini, yakıcı hatıralar gibi benim âşık ellerime bırak

Ve dudaklarını, sıcak bir his gibi senden benim âşık dudaklarımın okşayışlarına teslim et

 

Rüzgâr bizi kendisiyle götürecek

Rüzgâr bizi kendisiyle götürecek